De supercars van Andrew Tate waren gehuurd om rijk te lijken, geven zijn eigen advocaten toe
Het hele punt van een supercar-flex is dat iedereen gelooft dat de auto echt van jou is
Andrew Tate bouwde een wereldwijde aanhang deels op een heel simpel beeld: dure auto's, en veel ervan. Dus het was een opmerkelijk moment toen zijn eigen advocaten in een Londense rechtbank verklaarden dat de supercars gehuurd waren, geleende rekwisieten om hem veel rijker te doen lijken dan hij is. Voor een merk gebouwd op het showen van Bugattis is dat een buitengewone bekentenis.
Wat de advocaten precies zeiden
Namens Andrew en zijn broer Tristan vertelden de advocaten aan het High Court dat het duo zich online bewust als "uberwealthy" voorstelt omdat hun business, jonge mannen leren rijk te worden, "afhangt van online aandacht." In die redenering is het opzichtige materieel marketing, geen bewijs van een fortuin. Volgens het argument waren de Aston Martin van zowat 2,1 miljoen dollar en de Bugattis van 5 en 7 miljoen dollar die in Tristans video's opdoken gehuurd, en een superjacht in een van de clips was evenmin van hen, waarbij de broers betaald werden om het te promoten.
Waarom ze dat nu zeggen
De context telt. Andrew Tate, 39, wordt in Engeland aangeklaagd door vier vrouwen wegens beschuldigingen van seksueel geweld, aantijgingen die zijn advocaten met een "totale ontkenning van elke fout" beantwoorden. Argumenteren dat de luxueuze levensstijl grotendeels in scene is gezet, is een opvallende ommekeer voor mannen wier hele publieke imago op het tonen van rijkdom rust, en het werd met de nodige scepsis onthaald gezien de wel erg gelegen timing. Het is bovendien goed om te onthouden dat autoriteiten elders al toonden dat ze echte supercars gelinkt aan rechtszaken in beslag nemen wanneer het eigendom wel echt is.
De fake-flexeconomie
Wat je ook van de Tates in het bijzonder vindt, het onderliggende punt over auto's klopt volledig, en het mag luidop gezegd worden. In het tijdperk van sociale media bewijst een supercar in een video absoluut niets over wie hem bezit. Verhuurbedrijven overhandigen graag een Bugatti van 1.500 pk of een Lamborghini voor een namiddag, net zodat influencers precies dit soort content kunnen filmen, en een geparkeerde hypercar met een bijschrift werd een van de meest gehuurde achtergronden van het internet. De kloof tussen de celebrity's die hun supercars echt bezitten en wie enkel het imago huurt, was nooit groter.
AutoNext Take
Er zit hier een echte ironie in het blik. De Tates verdienden een fortuin door jonge mannen te vertellen dat het Bugatti-leven echt was, haalbaar en slechts een mindset verwijderd, en hun eigen advocaten vertelden nu aan een rechtbank dat een goed deel ervan een voorstelling was. Als commentaar op het fake-flextijdperk is het bijna te perfect: de ultieme hustle-cultuurflex die een huurfactuur blijkt te zijn.
Toch is het goed om het perspectief te bewaren. De gehuurde auto's zijn een bijzaak naast de veel ernstigere beschuldigingen die Andrew Tate bestrijdt en ontkent, en die, niet de pk's, zijn wat de rechtbanken uiteindelijk zullen wegen. Maar op de smalle vraag van de auto's is de les helder en modern: een supercar op een scherm is een rekwisiet, geen bankafschrift, en iedereen met een voorschot kan de fantasie een dag lenen. Zelfs, zo blijkt, de luidste verkopers ervan. Zaken als deze, en de celebrity-autogeschillen die nu de rechtszalen vullen, zijn een herinnering om erg weinig te geloven van wat je voorbij scrolt.
