De gebroeders Maserati krijgen een film. Pacino en Hopkins spelen de geldschieters
Een werkplaats in Bologna, een drietand en een castlijst die je twee keer leest
De eerste trailer van Maserati: The Brothers verscheen deze week, en hij komt zwaar geladen aan. Anthony Hopkins, Al Pacino, Andy Garcia en Jessica Alba zitten er allemaal in, onder regie van Bobby Moresco, de man die een Oscar won voor het scenario van Crash. Hij komt begin november in de zalen, en een van de grote Italiaanse racenamen krijgt eindelijk zijn eigen biopic.
Tot je de rolnamen leest. Geen van die vier speelt een Maserati-broer.
De blikvangers spelen iemand anders
Hopkins duikt op als Luca Antonelli, een Italiaanse financier. Pacino is Vincenzo Vaccaro, een rijke Italiaans-Amerikaanse investeerder. Garcia is ene meneer Rossini, een zakenpartner. Alba is Sandra, geschreven als de geliefde van Carlo Maserati. Samen spelen de vier grootste namen op de affiche dus het geld en de romance. De broers zelf gaan naar een grotendeels Italiaanse bijrolbezetting: Michele Morrone speelt Alfieri, Salvatore Esposito speelt Bindo, Matteo Bassi is Ettore, Leo Ferrari is Ernesto en Lorenzo de Moor is Carlo.
Dat is een bewuste opbouw, geen toeval van de planning. De namen die de affiche verkopen draaien rond het verhaal in plaats van het te dragen, en dat betekent meestal dat het scenario zijn emotionele gewicht bij mentors, geldschieters en rivalen legt in plaats van bij de broers uit de titel. Dat kan werken. Het kan ook een film over de gebroeders Maserati opleveren waarin de gebroeders Maserati de minst uitgewerkte personages zijn.
De geschiedenis waar hij tegenop moet
Het echte verhaal begint op 1 december 1914, wanneer Alfieri, Ettore en Ernesto Maserati een werkplaats openen in de via de' Pepoli 1A in Bologna. Bindo bleef aanvankelijk in Milaan. Nog een broer, Carlo, was al in 1910 gestorven, voor het bedrijf bestond. Mario bouwde nooit een auto: hij was de schilder van de familie, en hij tekende de drietand die vandaag nog op elke Maserati staat, geplukt van het Neptunusbeeld op het hoofdplein van de stad.
De film loopt naar verluidt van 1914 tot het eind van de jaren dertig, en dat betekent dat hij op de best denkbare noot eindigt. Wilbur Shaw won met de 8CTF, ingeschreven als Boyle Special, de Indianapolis 500 in 1939 en opnieuw in 1940. Het was de eerste Europese auto die sinds 1919 op de Brickyard won, en hij kwam van een bedrijf dat vijfentwintig jaar eerder een garage in Bologna was. Alfieri heeft het nooit gezien. Hij stierf in 1932.
De productie trok naar de juiste plekken: er werd gedraaid in Modena en Bologna, en de rest werd gebouwd in Cinecitta in Rome.
Het huiswerk van dit team kennen we al
Moresco maakte er al een. Hij regisseerde in 2022 Lamborghini: The Man Behind the Legend, met Frank Grillo als Ferruccio, en de producent van die film, Andrea Iervolino, zit ook achter deze. De kritiek was genadeloos. De terugkerende klacht: hij zag er knap uit, hield van zijn auto's en van zijn Italiaanse licht, en had bijna niets te zeggen over de mensen.
Maserati: The Brothers is dezelfde creatieve kern met een veel duurdere cast en een moeilijker verhaal, want er is een hele familie te bedienen in plaats van één koppige tractorfabrikant. Een grotere naam op de oproeplijst repareert geen scenario. Maar het verhoogt wel de inzet als het scenario wél klopt.
En dan is er de vraag over de trailer zelf
Bekijk de trailer een tweede keer en er begint een ander gesprek. Bij verschillende beelden ogen randen en achtergronddetails zacht en licht uitgesmolten, waardoor kijkers zich afvragen of er hier en daar generatieve beelden gebruikt zijn. Niemand van de film heeft erop gereageerd, en er is een onschuldige verklaring: trailers worden lang voor een film af is gemonteerd, en onafgewerkte effectbeelden zijn in dit stadium volstrekt normaal.
Toch weegt het, door wat deze film juist verkoopt. De hele belofte van een periodefilm over Bologna in 1914 is dat iemand het ding echt gebouwd heeft, met echte auto's, echt licht en echte werkplaatsen. Elke twijfel daarover ondermijnt het verhaal nog voor het eerste ticket verkocht is.
Maserati kan er net nu eentje gebruiken
De timing is ofwel geluk ofwel slim. Maserati beleefde twee jaar waar de meeste merken niet van terugkomen, met een val van zowat 49.000 auto's per jaar naar amper 11.000, terwijl Stellantis uitzocht hoe een echte ommekeer eruitziet. Een film is geen productplan, en geen hoeveelheid Hopkins herstelt een toonzaal.
Maar merkkapitaal is precies wat Maserati tekortkomt buiten de liefhebbersbubbel, en een bioscoopzaal is een grotere ruimte dan eender welke autosalon. Het merk leunt sowieso zwaar op zijn verleden, van Classiche-certificaten tot een gelimiteerde McPura rond de Mille Miglia-zege van 1926. Een goed gemaakte film zou dat erfgoed meer opleveren dan nog een speciale reeks.
AutoNext Take
De casting vertelt je wat deze film denkt te zijn. Huur Hopkins en Pacino in, zet ze vervolgens neer als de geldschieters, en je hebt geen film over de gebroeders Maserati gemaakt. Je hebt een film gemaakt over het idee van Italiaanse ambitie, met de broers als decor in hun eigen verhaal. Dat is exact de ruil die de Lamborghini-film maakte, en exact waarom die binnen de maand vergeten was.
Jammer, want de waarheid is hier beter dan wat een scenarist zou verzinnen. Een gestorven stichter, een broer-schilder die het bedrijf zijn gezicht gaf, en een auto uit een garage in Bologna die Indianapolis binnenwandelde en Amerika twee keer klopte. De drietand heeft zijn drama op de harde manier verdiend. Iemand zou erop moeten durven vertrouwen.
