Wist je dat Mazda ooit een “auto” bouwde die in een koffer paste?

Een auto. In een koffer. Of toch… zo noemden ze het.

Af en toe herinnert de autowereld je eraan dat niet alles logisch moet zijn. Soms moet het gewoon bestaan. Want lang voordat elektrische steps Europese steden overspoelden en “last-mile mobility” een buzzword werd in elke pitch, bouwde Mazda in alle stilte één van de vreemdste voertuigen waar je waarschijnlijk nog nooit van hebt gehoord.

Een auto, een motorfiets, of iets daartussen?

Laat ons eerlijk zijn. Mazda noemde het de Suitcase Car, maar technisch gezien zit dit ding veel dichter bij een driewielige motorfiets dan bij wat wij een auto noemen. En net dat maakt het zo interessant.

Ontwikkeld begin jaren ’90 als onderdeel van een interne innovatiecompetitie genaamd Fantasyard, werd het concept gebouwd door een klein team ingenieurs dat één duidelijke opdracht kreeg: los een mobiliteitsprobleem op.

Hun antwoord? Een volledig functioneel, opvouwbaar voertuig gebouwd in een standaard Samsonite-koffer. Ja, echt.

Gebouwd voor een probleem dat we nog altijd niet opgelost hebben

Het idee erachter was verrassend relevant, zelfs vandaag nog. Auto’s brengen je dichtbij. Maar niet helemaal tot op je bestemming.

Parkeren in drukke steden werd begin jaren ’90 al problematisch, en Mazda dacht vooruit. Wat als je je auto buiten de stad parkeert, je koffer uit de koffer neemt… en het laatste stukje gewoon zelf rijdt? Daar kwam de Suitcase Car in beeld.

In die harde koffer zat een 34cc tweetaktmotor, goed voor ongeveer 1,5 pk, waarmee het geheel een topsnelheid van zo’n 30 km/u haalde. Het geheel woog ongeveer 32 kg en kon in ongeveer een minuut worden opgebouwd. Uitklappen, wielen bevestigen, stuur omhoog en vertrekken. Althans, in theorie.

Geniaal, absurd… en puur Mazda

Uiteraard haalde het nooit de productie. En eerlijk? Dat was waarschijnlijk ook nooit echt de bedoeling. Maar dat is niet het punt. Wat de Suitcase Car vertegenwoordigt, is iets wat we vandaag steeds minder zien: engineering uit nieuwsgierigheid, zonder directe commerciële druk.

Mazda probeerde hier geen product te bouwen. Het onderzocht een idee. En opvallend genoeg stond het concept niet los van het DNA van het merk. De driewielige opbouw verwijst naar de vroege Mazda-Go uit de jaren ’30, terwijl de focus op lichtgewicht en balans perfect aansluit bij wat later iconen zoals de MX-5 zou definiëren.

Er werden uiteindelijk twee versies gebouwd (één voor de VS en één voor Europa) waarbij de Europese versie zelfs werd getoond op het Autosalon van Frankfurt in 1991, naast de legendarische 787B Le Mans-winnaar. Vandaag zou er nog slechts één exemplaar bestaan.

AutoNext Take

Wij houden hiervan. Niet omdat het mooi is. Niet omdat het praktisch is. Maar omdat het een mindset vertegenwoordigt die de sector stilaan aan het verliezen is.

Want soms zit echte innovatie niet in schaal of vermogen. Soms zit ze in kleine, bijna naïeve ideeën zoals dit. En hier zit de ironie: Het probleem dat Mazda meer dan 30 jaar geleden probeerde op te lossen (dat laatste stukje) is vandaag nog steeds niet volledig opgelost. Misschien waren ze gewoon te vroeg.