De laatste W16-Bugatti is gebouwd, en het is het einde van een tijdperk
Twintig jaar van de gekste motor ooit gemaakt, voorbij
Sommige auto's markeren het einde van een hoofdstuk; deze sluit een heel boek. In juli 2026, in het Atelier in Molsheim, voltooide Bugatti de allerlaatste W16 Mistral, de 99ste en laatste. Daarmee valt de 8,0-liter quad-turbo W16, het buitensporige hart van de Veyron en Chiron en misschien wel de gekste motor ooit in productie, stil. Excuseer ons terwijl we even emotioneel worden.
Een motor die het mogelijke herdefinieerde
Toen de Veyron in 2005 arriveerde met zijn 8,0-liter, zestiencilinder, quad-turbo W16, had de wereld nog nooit zoiets gezien. Over twee decennia dreef de motor drie legendes aan, de Veyron, de Chiron en ten slotte de open W16 Mistral, en groeide onderweg steeds machtiger tot 1.600 pk. Hij verbrijzelde keer op keer snelheidsbarrieres en liet het onmogelijke routineus aanvoelen. Geen enkele andere productiemotor evenaarde ooit zijn configuratie, en nu zal geen enkele dat ooit doen.
Een passende laatste auto
De 99ste en laatste Mistral is een gepast op maat gemaakt afscheid. Hij draagt een tweekleurige Pearl en Sparkle-livrei over een interieur in Magnolia en Grey Carbon Matt, met de handtekening van Ettore Bugatti gestikt in de hoofdsteunen en gefreesd in de instaplijsten, en een armsteun van Lalique-kristal getiteld Spirit of the Wind. De versnellingspook draagt een valkenkop, een persoonlijk eerbetoon aan de eigenaar, en een opdrachtplaatje leest simpelweg: The last of its kind.
Afscheid als recordhouder
De Mistral vertrekt niet stilletjes. In november 2024 joeg Bugatti-testrijder Andy Wallace een Mistral naar 453,91 km/u op het testterrein van Papenburg, waarmee hij de snelste open productieauto ter wereld werd, een record dat hij meeneemt in zijn pensioen. Voor een motor die twintig jaar lang snelheidsrecords verzamelde, kon er nauwelijks een passender slotakkoord zijn.
Nog net niet helemaal het einde
Een kleine troost: de serieproductie mag dan voorbij zijn, twee exclusieve W16 one-offs, de F.K.P. Hommage en de Brouillard, moeten nog worden afgewerkt, dus de zestiencilinder zal nog een paar keer brullen. Daarna behoort de toekomst van Molsheim toe aan de Tourbillon, gebouwd in de nieuw geopende La Manufacture-faciliteit, met een atmosferische V16-hybride als hart. Een waardige opvolger op papier, en een heel ander soort waanzin.
AutoNext Take
Deze raakt ons oprecht. De W16 was meer dan een motor; het was een statement dat technische durf nog een plek had in de moderne wereld, een middelvinger van 1.600 pk naar het idee van grenzen zelf. Een hele generatie liefhebbers, wijzelf inbegrepen, groeide op met Veyron-posters en topsnelheidsrecords die als sciencefiction aanvoelden. De laatste uit Molsheim zien vertrekken, voelt als afscheid nemen van een stuk van onze eigen autojeugd.
De troost is dat hij op zijn hoogtepunt vertrekt, onverslagen en onherhaald, en dat Bugatti hem tenminste vervangt door een atmosferische V16 in plaats van iets verstandigs. In een tijd waarin zelfs Aston Martin mazen moet zoeken om zijn V12 in leven te houden, voelen twintig jaar W16 als een geschenk dat we mochten meemaken. Vaarwel, oude vriend. Er zal er nooit nog een zijn zoals jij.
