Kimi Antonelli won op Monza vanaf de 19de plaats en beëindigde Italiës wachttijd van 60 jaar
Zestig jaar na de laatste Italiaanse zege op Monza deed Kimi Antonelli het vanaf de negentiende plaats.
Sommige zeges zijn goed. Deze kwam recht uit een filmscript. Kimi Antonelli won de Grand Prix van Italië op Monza, vanaf de 19de plaats, voor eigen publiek, en werd daarmee de eerste Italiaan die er in 60 jaar won. Hij leidde een Mercedes-één-twee voor teamgenoot George Russell, met Max Verstappen die het podium vervolledigde, op datzelfde Monza-weekend dat de Formule 1 al een Lightning McQueen-safetycar had geschonken. Het sprookje was echter helemaal van Antonelli.
De comeback
De startpositie vertelt hoe onwaarschijnlijk dit was. Een motorstraf zette Antonelli op de 19de plaats, dus voor de zege moest hij vrijwel het hele veld voorbij. Een crash in de eerste ronde van Charles Leclerc, onder druk van Oscar Piastri, bracht een rode vlag en een stilstand van zo'n half uur, en de herstart gaf iedereen gratis bandenwissels, wat hielp. Van daaruit reed Antonelli simpelweg door het veld, en pakte hij de leiding tegen ronde 18 na het voorbijsteken van zowel Verstappen als Russell. Het was niet schoon of beslist, want de lange rechte stukken van Monza en het batterijbeheer van de auto's zorgden voor een jojo van leiderswissels, en Russell nam de positie tweemaal terug. De beslissende break kwam toen een virtuele safetycar voor de opgave van Lance Stroll Antonelli liet binnenkomen voor verse mediumbanden terwijl Russell buiten bleef op gebruikte hards. Van daaruit controleerde hij het, en won hij met 3,857 seconden.
Het moment dat het bijna verpestte
Het ging bijna mis op het slechtst denkbare moment. Voor zijn beslissende actie schoot Antonelli wijd en tolde zijn Mercedes bijna de grindbak in op een van Monza's snelle stukken, een fout die alles overboord had kunnen gooien. “Dat was behoorlijk beangstigend, want het was een recht stuk. Ik dacht echt dat ik mijn kans had weggegooid,” gaf hij achteraf toe. Dat hij hem herpakte en de inhaalactie enkele momenten later voltooide, is precies wat een goede rit van een grote scheidt.
Geschiedenis op Monza
De betekenis reikt dieper dan de punten. Geen Italiaan had nog gewonnen op Monza sinds Ludovico Scarfiotti er in 1966 zegevierde, een droogte van 60 jaar op het spirituele thuis van de Italiaanse motorsport, en Antonelli heeft er eindelijk een einde aan gemaakt. Er zit een bitterzoete rand aan voor de thuisfans, want hij deed het in een Mercedes in plaats van een Ferrari, en de eigen thuisrace van Ferrari eindigde met Leclerc in de vangrails in ronde twee en Lewis Hamilton slechts zesde. Maar een Italiaan die wint op Monza is een Italiaan die wint op Monza, en Antonelli voelde er elke greintje van. “Ik had me nooit kunnen voorstellen hier vandaag te staan, maar het is ons gelukt,” zei hij. “Het is een droom die uitkomt.”
Het kampioenschap
De titelstrijd begint eenzijdig te ogen. De zege vergroot Antonelli's voorsprong tot 66 punten op Russell, en na de manier waarop hij dit kampioenschap al maanden leidt, versterkt een thuiszege vanaf de 19de plaats alleen maar het gevoel dat dit zijn seizoen aan het worden is. De derde plaats van Verstappen was een degelijk herstel op een weekend dat aan Mercedes toebehoorde, terwijl het lastige jaar van Ferrari zich voortzette in de meest pijnlijke omgeving denkbaar, opnieuw een herinnering dat zijn problemen dieper gaan dan één enkele race, hoe goed zijn auto er ook uitziet. Het circus trekt nu naar de Grand Prix van Spanje op het nieuwe Madring in Madrid, met Antonelli stevig aan de leiding.
AutoNext oordeel
Dit is een van die dagen die je herinneren waarom de sport zo bedwelmend kan zijn. Een jonge Italiaan, op Monza, voor zijn eigen mensen, die wint vanaf de 19de plaats en een einde maakt aan een droogte van zes decennia, is zowat het meest complete sprookje dat de Formule 1 voortbrengt. De bijna-crash in het grind maakte het alleen maar scherper, want perfectie is vergeetbaar en een grote rit die van de rand van een ramp is gered, is dat niet. Antonelli zal deze de rest van zijn leven onthouden, en iedereen die het zag ook.
Het enige verdriet is een vertrouwd verdriet, en het is rood. Monza is de kathedraal van Ferrari, en de Italiaan die er eindelijk won, droeg zilver terwijl het thuisweekend van de Scuderia in de tweede ronde instortte. Dat is het verhaal van Ferrari's seizoen in het klein, een trotse naam die anderen de momenten ziet pakken die het zelf het meest wil. Voor Antonelli is er echter niets dan voordeel. Hij heeft de zege van zijn leven, een kussen van 66 punten en een kampioenschap dat er steeds meer uitziet als het zijne om te verliezen. Op dit bewijs zal hij het niet verliezen.
