2024 BMW M2 Manual

In 2024 bouwt BMW nog steeds een kleine, achterwielaangedreven M met handbak, en misschien is dit wel de beste van allemaal

De langverwachte tweede generatie M2 kreeg kritiek voor iemand erin had gereden. Tot je erin rijdt, het liefst met drie pedalen, en hij je overtuigt. Hier is waarom, en waarom je net die handbak moet kiezen.

Oorsprong: opnieuw uit de parts bin geboren

Om de M2 te begrijpen, ga je terug naar waar het begon. De huidige auto komt voort uit hetzelfde ethos als zijn grootvader, de 1M. In 2010, net na de financiële crisis, realiseerden de ingenieurs bij BMW M zich dat de M3 een grote, dure auto was geworden. Ze wilden een auto dichter bij de kleinere, goedkopere M-modellen van weleer, een die een breder en jonger publiek kon aanspreken.

De 1M werd geboren uit de parts bin van de E92 M3, en dat werkte zo goed dat de auto vandaag nog steeds geprezen wordt. Dat succes is waarom BMW de M2 in de vorige generatie voor het grote publiek beschikbaar maakte. De huidige auto rust op een verkort chassis van de 3-Serie en leent zijn aandrijflijn, wielen en meer van de huidige G82 M4, en plundert dus opnieuw de parts bin van zijn grotere broer om iets bijzonders te maken.

Design: breed, vierkant en onmiskenbaar M

Het design is het grootste gesprekspunt van de M2, en waar de discussie of het wel een echte BMW is begint. De achterkant is breed en vierkant, en vooral het driekwart achteraanzicht is prachtig getekend: de Hofmeister-knik, de gecentreerde viervoudige uitlaat en de bolle heupen die elke M-auto nodig heeft. In het zijprofiel zie je waar het 3-Serie-chassis niet is ingekort, met een lange, bijna muscle-car-achtige motorkap, al missen we een logo op de zijkanten van de voorspatborden achter het wiel.

De voorkant is het meest subjectieve deel. De consensus bij ons is dat ofwel de voorbumper te ver uitsteekt, ofwel de andere elementen niet ver genoeg naar voren zijn geduwd, en de parkeersensoren hadden netter geïntegreerd mogen worden. Kan het verfijnder? Ja. Maar hij heeft nog steeds die onmiskenbare M-look.

Interieur: een echte stap vooruit

Het interieur is een grote verbetering. De M2 krijgt sportievere stoelen die je veel beter op je plek houden dan voorheen, zonder in te boeten op comfort tijdens langere ritten, met optioneel de carbon kuipstoelen zoals in de M4 als je de meerprijs kunt verkroppen. Hij krijgt ook hetzelfde dikke M3/M4-stuur, zowat zo dik als we het toelaten, een tikje dunner zou geen kwaad kunnen. De M-knoppen zijn niet zo instelbaar als die van Mercedes-AMG, maar bieden twee geheugenstanden (M1 en M2) voor je favoriete instellingen, zodat je het één keer instelt en je op het rijden concentreert. En dat brengt ons bij het belangrijkste.

Rijden: de handbak verandert alles

Dit is de kern. De M2 blijft trouw aan pagina één van het petrolhead-handboek: motor vooraan, aandrijving naar achteren. De motor is de bekende 3.0-liter S58-zescilinder lijnmotor van de M4, met 460 pk en 550 Nm, en zoals elke BMW-zescilinder is hij zijdezacht en meer dan krachtig genoeg voor de openbare weg.

Maar onze auto had de handgeschakelde versnellingsbak, en dat verandert alles. Waar de automaat zijn koppel laag in de toeren loslaat en de curve vlak houdt, is de motor van de handgeschakelde M2 gekalibreerd om koppel op te bouwen naarmate je stijgt in het toerenbereik. Hij voelt veel natuurlijker aan en geeft een groter snelheidsgevoel dan de automaat, die je richting je rijbewijs kwijtraken jaagt zonder je te vertellen hoe hard je eigenlijk gaat. Er is meer controle, meer betrokkenheid. De pedalen zitten wat ver uiteen voor heel-and-toe terugschakelen, maar de tussengasassistent helpt graag als je de twee niet overbrugt.

Het stuurgevoel is in de hele industrie vervaagd, en de M2 ontsnapt daar niet aan, maar de besturing is nog steeds snel en precies, en het potentieel van het onderstel is verbluffend. Er is enorm veel grip, de voorkant bijt zich vast in de bocht en de achterkant volgt maar al te graag. Geef hem wat aanmoediging en hij kwispelt als een blije puppy. Hij is verbazingwekkend capabel, enkel geremd door de lichte gevoelloosheid die bij een moderne auto hoort, en zelfs dan loopt hij mijlenver voor op zijn concurrenten.

Eén echte ergernis: het namaakmotorgeluid

Als er één ding ons echt irriteerde, dan is het de M Active Sound die in het interieur wordt gepompt. Hij doet veel te hard zijn best, wordt snel irritant, en vanaf de achterbank klinkt het extreem nep. De motor zelf heeft een heerlijke brom. Hij is misschien niet zo luid als de vorige generatie, maar klinkt nog steeds erg goed en heeft die neppe, repetitieve geluiden door de speakers niet nodig.

Prijs en concurrenten: de laatste in zijn soort

De M2 zit in een echte niche. Zijn concurrenten bieden meer ruimte en vierwielaandrijving, wat de keuze bemoeilijkt, maar met een startprijs van €76.100 is hij goedkoper dan alternatieven met minder cilinders en enkel kunstmatige snufjes om dat achterwielaangedreven karakter na te bootsen dat de M2 zo leuk maakt. Hij is ook de enige die nog een handbak als optie aanbiedt. We vinden het nog steeds verkeerd om daar een meerprijs voor te vragen tegenover de automaat, maar het is een optie die de auto fundamenteel beter maakt.

AutoNext Verdict

De handgeschakelde BMW M2 is simpelweg heel goed. Het is een kleine, vooraan gemotoriseerde, achterwielaangedreven sportwagen met een zijdezachte zescilinder en een bak die je elk stukje van de ervaring laat voelen, precies het recept waar liefhebbers al decennia van houden, in 2024 in leven gehouden.

Vlekkeloos is hij niet. De styling mocht verfijnder, de besturing mocht meer terugkoppelen, en dat namaakgeluid moet weg. Maar dat doet niets af aan de basis. Dit is de beste kleine sportwagen die je nu kunt kopen, en de handbak is elke extra euro tegenover de automaat waard.