Antonelli wint de eerste GP van Madrid, maar zegt dat Norris het verdiende
Kimi Antonelli won de eerste Formule 1-race op het Madring in Madrid en zei daarna hardop wat velen dachten: qua tempo had Lando Norris hem moeten kloppen.
Antonelli pakte zijn achtste zege van het seizoen op de eerste Grand Prix van Spanje, voor Max Verstappen en Norris. Het was geen overwinning op pure snelheid. Een Virtual Safety Car in ronde 13, en de pitstopbeslissingen die daaruit volgden, besliste de race, en Antonelli was de grootste winnaar. Zijn voorsprong in het kampioenschap bedraagt nu een comfortabele 81 punten.
Norris was vanaf pole vertrokken en leidde. Hij eindigde derde, en met pech.
De VSC die alles besliste
Het kantelpunt kwam toen de remmen van Lance Stroll het begaven en een Virtual Safety Car uitlokten. Mercedes reageerde meteen en haalde Antonelli, George Russell en, bij Red Bull, Verstappen naar binnen, die allemaal veel tijd wonnen door te stoppen terwijl het veld vertraagd was. Norris, aan de leiding, werd ook binnengehaald, ook al hoefde dat niet duidelijk, en een trage stop van zo'n zeven seconden maakte het erger. Hij kwam als ongeveer vijfde terug, zowat 16 seconden achter. Daarvandaan was derde het hoogst haalbare. Zelfs zijn eigen box klonk onzeker: “Waarom stopten we? Ik denk dat we Norris hadden kunnen afhouden,” vroeg Russell over de boordradio.
Hoe de race verliep
Er gebeurde veel meer dan die ene beslissing. Bij de start kwam Norris meteen onder druk van Antonelli, die twee keer de eerste chicane afsneed in een poging voorbij te gaan, terwijl Verstappen bij de Bunker opschoof maar de plaats moest teruggeven, waardoor zowel Antonelli als Hamilton erdoor mochten om een straf te vermijden. Hamiltons namiddag liep daarna snel uit de hand: remproblemen vanaf ronde vijf stuurden hem van de baan en tegen ronde zeven al naar de uitval, een van vier wagens die niet finishten, naast Stroll, Sergio Perez (een vermoedelijk waterprobleem) en Carlos Sainz, die met Fernando Alonso botste en een tijdstraf van vijf seconden opliep op een beroerd thuisweekend. Charles Leclerc gokte op de lange lijn, bleef buiten om van ronde 20 tot 48 te leiden in de hoop op een safety car of rode vlag die nooit kwam, en redde met een late stop nog de vierde plaats. En de slotfase was gespannen: Antonelli overleefde midden in de race een stuurschrik (“Ik raakte de muur niet, maar het stuur voelt raar aan”) en hield daarna een laat drievoudig gevecht af, waarin Verstappen in het verkeer de chicane van bocht 5 afsneed en Norris hard aandrong maar geen gaatje vond. Antonelli kwam 4,2 seconden voor over de streep.
Een bitterzoete zege, en een zware thuisrace voor Sainz
Antonelli vierde niet als iemand die had gedomineerd. “Het is goed om te winnen, maar het voelt niet zo goed, want ik denk dat Lando vandaag verdiende te winnen,” gaf hij toe, voor hij de racer-nuance toevoegde: “we nemen het.” Voor Norris en McLaren is het een resultaat dat steekt, een waarschijnlijke zege die door één beslissing aan de pitmuur in schadebeperking veranderde. Voor Carlos Sainz was het erger: zijn eerste Grand Prix van Spanje in Madrid, zijn thuisstad, de race die we Williams in kampioenskleuren uit 1981 zagen hullen, eindigde in een botsing, een straf en opgave. Ferrari's moeilijke seizoen liep ook door, met Hamilton vroeg uit en Leclerc slechts vierde, het tempo nog altijd achter de ambitie. Het circus trekt nu meteen door naar Azerbeidzjan en de eerste triple-header van het seizoen.
AutoNext oordeel
Antonelli blijft winnen, of het nu vanaf de 19de plaats op Monza is of dankzij een gelukkige pitstopbeslissing in Madrid, en een voorsprong van 81 punten maakt hem de overtuigende favoriet. Maar dit was geen statement, het was een goed getimede pitstop, en zijn eigen toegift dat Norris het verdiende, is het eerlijkste wat het hele weekend werd gezegd. De snelste rijder zijn op een zondag en degene zijn die de strategie beloont, zijn twee verschillende dingen, en vandaag was hij het tweede.
Dat verandert niets aan een titelstrijd die er steeds meer beslist uitziet. Het laat Norris en McLaren alleen achter met dat bekende, knagende gevoel van een zege die aan de pitmuur verloren ging in plaats van op de baan.
