McLaren liet zijn Le Mans-auto 30 uur draaien zonder een defect
Le Mans win je niet in augustus. Verliezen doe je het hier wel.
De MCL-HY van McLaren draaide meer dan 30 uur op Motorland Aragon, in een test die bedoeld was om de auto stuk te krijgen. Hij ging niet stuk. Voor een wagen die in mei zijn eerste rondjes reed, gerund door een team dat achttien maanden geleden nog niet bestond, is dat de meest bemoedigende zin die ze dit jaar in Woking gelezen hebben.
Het WK Endurance van 2027 is nog een seizoen weg. Betrouwbaarheid koop je echter nu, in de Spaanse zomerhitte, zonder publiek.
Dertig uur, en niets dat de boel stillegde
De opdracht was simpel en genadeloos: rijd de auto alsof het een race is. Geen lange garagestops om problemen op te sporen, alleen korte pitstops voor systeemchecks en dan meteen weer naar buiten. Teambaas James Barclay zegt dat de ploeg voorbij het doel van 30 uur ging in plaats van er netjes op te stoppen, en dat de auto er zonder een enkel echt probleem doorheen kwam.
Dertig uur telt, want Le Mans is nooit echt 24 uur. Het zijn 24 uur na een week vrije trainingen, kwalificatie en warm-up, met een auto die al zwaar te lijden heeft gehad. Alleen de race nabootsen vleit een prototype. Er ruim overheen gaan niet.
Barclay houdt het zelf bescheidener dan het resultaat verdient. Het team heeft de schets van een schilderij, zegt hij, en is die nu aan het inkleuren.
De motor die niemand anders de moeite vond
Achter de rijder ligt een 2,9-liter twinturbo V6, ontwikkeld met de Italiaanse specialist AutoTecnica Motori, en dat is het detail dat dit project onderscheidt van het gros van het veld in 2027. Het LMDh-reglement laat fabrikanten toe iets aan te passen wat al op de plank ligt, en de meeste doen dat ook. Ford leunt op een V8 afgeleid van zijn Coyote-straatmotor. McLaren begon bij nul.
Die weg kost meer en duurt langer. Het is ook de enige manier om een motor te krijgen die rond de auto is gebouwd in plaats van omgekeerd. De rest volgt de klassenformule: een chassis van Dallara, het eenheidshybridesysteem dat elke LMDh deelt, en daaroverheen de eigen aerodynamica van McLaren, samen goed voor zowat 700 pk op de achterwielen.
Vijf circuits, honderd mensen en een enkel chassis
De opbouw verliep bewust stap voor stap. Een shakedown in Varano in mei, daarna Imola, Magny-Cours, Aragon voor de duurtest en meteen erna drie dagen Silverstone. McLaren rijdt nog altijd met een enkel chassis, en dat blijft zo tot het genoeg vertrouwen heeft in de specificatie om er meer te bouwen. Sinds eind juni draait er een Dynisma-simulator. Bijna 100 mensen werken intussen aan het project, geplukt uit de Formule 1, Formule E en de endurance, en dat is een managementvraagstuk voor het een technisch vraagstuk wordt.
Mikkel Jensen, Laurens Vanthoor, Ben Hanley, Gregoire Saucy en Richard Verschoor deelden het werk in Aragon, en de handtekening van Vanthoor was het moment waarop dit project serieus begon te ogen. Er zijn meer rijders getekend, maar hun namen blijven achter tot lopende contracten zijn afgewikkeld. De homologatie is gepland voor het einde van dit seizoen, en zodra die stempel er staat ligt het aerodynamische pakket zo goed als vast.
De klasse die op hen wacht is de best gevulde topklasse in decennia. De V8 van Ford is al opgestart en heeft rondjes gereden, Peugeot verdubbelt zijn inzet in plaats van te vertrekken, Genesis en Aston Martin racen al, en de kalender van 2027 is de grootste die het kampioenschap ooit reed.
Er bestaat een versie zonder het ingewikkelde stuk
Naast de racewagen staat de MCL-HY GTR, en dat is degene waar rijders op de weg naar moeten kijken. Die gooit het door de FIA verplichte hybridesysteem er volledig uit en laat de 2,9-liter twinturbo alleen werken, goed voor zowat 730 pk, in een lichtere auto zonder reglement dat zijn gedrag dicteert. Hij zal nooit ergens aan mogen deelnemen. Dat is precies de bedoeling.
Nick Collins, de baas van McLaren Automotive, noemt het een FIA Hypercar-ervaring die ongewoon toegankelijk is voor circuitrijders. Iets minder beleefd gezegd: het is een Le Mans-prototype waar het zwaarste en kwetsbaarste onderdeel uit is gehaald, en dat is ongeveer wat de meeste mensen die beide hebben gereden zouden bestellen als iemand het hen vroeg.
AutoNext Take
De verleiding is groot om 30 vlekkeloze uren te lezen als bewijs dat McLaren Le Mans wint in 2027. Dat is het niet. Het is bewijs van iets minder glamoureus en veel nuttigers: dit project gaat zichzelf niet te schande maken. De helft van de fabrikanten die het voorbije decennium in deze klasse stapten, bracht het eerste seizoen door met in het openbaar ontdekken wat er stukgaat. McLaren lijkt dat huiswerk in een Spaanse zomer te hebben gemaakt in plaats van voor 300.000 toeschouwers.
En de geschiedenis speelt hier echt mee. McLaren won Le Mans in 1995 bij zijn eerste poging, met een straatauto die nooit bedoeld was om te racen, en kwam daarna dertig jaar niet terug. Terugkeren met een doelgericht prototype en een motor die van nul is gebouwd, is de moeilijke manier. Het is ook de enige manier die iets zou betekenen.
